
Waarom we (bijna) nooit iets kunnen laten zien… en nu dus wél… deel 2!
De missie, van opname tot verwerkingDe dag van de missie is aangebroken. Alle papieren en toestemmingen zijn binnen en alles is ingepakt, de checklist is afgevinkt (om te zorgen dat we niets vergeten) en we zijn onderweg naar de uitkijktoren https://lnkd.in/epmFBgbw. Op locatie checken we eerst de omgeving: geen onverwachte obstakels, mensen of andere drones? Is het weer stabiel en zijn er nog nieuwe luchtvaart waarschuwingen? En uiteraard zijn de piloot en spotter ‘fit for duty’ (IMSAFE)? Wanneer alles naar wens is, zetten we de landingsplaats af, maken de drone klaar en starten we de RTK-module (Real Time Kinematics) op voor maximale nauwkeurigheid. Onze missie valt in de ‘specific category’, dus we werken altijd met twee personen: een piloot én een spotter (of airspace observer). Die laatste houdt alles in de gaten – van luchtverkeer tot nieuwsgierige voorbijgangers zodat de piloot zich volledig kan focussen op zijn taak: het veilig uitvoeren van de missie. Naast de dronevlucht voeren we ook een LIDAR-scan vanaf de grond uit en maken we 360°-foto’s. Zo verzamelen we een rijke dataset. Zo’n missie vliegt helaas voorbij, maar na het buitenspelen begint het echte werk pas echt terug op kantoor want we hebben nu alleen maar






